Als psychotherapeut spreek ik vaak over het belang van pauze nemen. Niet als luxe, maar als noodzaak. Ik doe dat ook wanneer ik lesgeef aan de hogeschool. En telkens opnieuw merk ik hetzelfde: zodra ik tegen studenten zeg dat ze pauze mogen nemen, komt er beweging. GSM\u2019s worden bovengehaald, berichten gecheckt, iemand loopt naar het toilet, een ander haalt snel iets te eten of maakt nog vlug een kopie. Er gebeurt van alles. Alleen datgene wat ik bedoel met pauze, gebeurt meestal niet.<\/p>\n\n\n\n
Want dat is niet wat ik versta onder een echte pauze. Een echte pauze is niet nog iets extra doen. Het is net even niets doen. Het is stoppen met produceren, reageren, plannen. Het is de aandacht brengen naar wat er in dit moment gebeurt, zonder het meteen te moeten invullen.<\/p>\n\n\n\n
Dat blijkt verrassend moeilijk. Stilvallen confronteert. Wanneer we niets doen, komt er ruimte. En in die ruimte dienen gedachten, gevoelens en lichamelijke sensaties zich aan. Soms rustig, soms onrustig. Voor velen is het makkelijker om die ruimte meteen weer op te vullen dan om erbij te blijven. Bezig zijn voelt veiliger dan aanwezig zijn.<\/p>\n\n\n\n
Onze dagen zitten vol overgangen die we nauwelijks opmerken. Van het ene gesprek naar het andere, van de ene taak naar de volgende. We bewegen voortdurend vooruit, maar zelden staan we stil bij wat al gebeurd is of bij hoe we erbij zitten. Pauze wordt dan iets functioneels: even opladen om daarna weer verder te kunnen. Maar zelfs dat opladen doen we vaak op automatische piloot.<\/p>\n\n\n\n
Wat ik bedoel met echte pauze, is iets anders. Het is een moment van bewust vertragen. Even zitten zonder scherm. Voelen hoe je lichaam de stoel raakt. Opmerken hoe je ademhaling gaat. Merken welke gedachten zich aandienen, zonder ze te volgen. Het is geen meditatie die perfect moet lukken, maar een eenvoudige uitnodiging tot gewaar-zijn.<\/p>\n\n\n\n
In therapie zie ik hoe helend die momenten kunnen zijn. Niet omdat ze alles oplossen, maar omdat ze iets herstellen wat vaak verloren gaat: contact met jezelf. In een echte pauze kan je opmerken dat je eigenlijk gespannen bent, of moe, of overprikkeld. Of net dat je meer rust ervaart dan je dacht. Dat inzicht ontstaat niet door nadenken, maar door even te zijn.<\/p>\n\n\n\n
Ik zou graag zien dat we dit allemaal vaker doen. Niet \u00e9\u00e9n lange pauze per dag, maar meerdere kleine. Enkele minuten hier en daar. Tussen twee lessen, v\u00f3\u00f3r een moeilijk gesprek, na een intens moment. Geen gsm, geen taak, geen afleiding. Gewoon even aanwezig.<\/p>\n\n\n\n
Echte pauze vraagt geen extra tijd, maar een andere houding. Het is de keuze om niet meteen verder te gaan. Om jezelf toe te staan om even niets te doen, en te merken wat dat met je doet.<\/p>\n\n\n\n
Misschien is dat wel \u00e9\u00e9n van de meest eenvoudige \u00e9n meest radicale vormen van zorg die we onszelf vandaag kunnen gunnen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Als psychotherapeut spreek ik vaak over het belang van pauze nemen. Niet als luxe, maar als noodzaak. Ik doe dat ook wanneer ik lesgeef aan de hogeschool. En telkens opnieuw merk ik hetzelfde: zodra ik tegen studenten zeg dat ze pauze mogen nemen, komt er beweging. GSM\u2019s worden bovengehaald, berichten gecheckt, iemand loopt naar het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":517,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"off","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-516","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-therapie"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t