Angst heeft een slechte reputatie. “Angst is een slechte raadgever,” zeggen mensen vaak.
Maar als psychotherapeut zie ik het anders: er zijn geen slechte emoties. Angst is geen vijand
die we moeten bevechten, maar een deel van onszelf dat ons probeert te helpen. Het is een
waarschuwingssysteem, bedoeld om ons veilig te houden.
Angst maakt ons voorzichtig. Het kiest voor het leven. Zonder angst zouden we roekeloos de
straat oversteken, gevaarlijke situaties opzoeken, of onszelf in moeilijkheden brengen. Het is
dankzij angst dat we alert blijven en risico’s inschatten. In die zin is angst niet alleen
behulpzaam, maar soms zelfs levensreddend.
Maar angst kan ook de controle overnemen. Het kan ons verlammen, beperken, en in extreme
gevallen ons leven overheersen. Daarom is het belangrijk om angst te leren kennen en ermee
in gesprek te gaan. Probeer niet om je angst weg te duwen of te verslaan – dat maakt het vaak
alleen maar groter. Probeer het te omarmen.
Als je merkt dat angst opkomt, spreek dan met het angstige deel van jezelf. Zeg bijvoorbeeld:
“Ik hoor je, ik zie je. Vertel me eens, wat is er aan de hand?” Door werkelijk contact te
maken, geef je de angst ruimte om te bestaan zonder dat het alles overneemt. Je kunt naar de
boodschap luisteren die de angst probeert over te brengen, zonder er direct in mee te gaan.
Angst hoeft geen slechte raadgever te zijn, zolang je er niet blindelings op vertrouwt. Zie het
als een metgezel, een signaalgever, maar niet als de enige bestuurder van je leven. Door je
angst te leren kennen en te omarmen, kun je ruimte maken voor moed, voor beweging, en
voor een leven dat verder reikt dan je angsten.